Week 15

Het computerlessen geven bleef niet bij zaterdag, maar ging rustig door op zondag, maandag, dinsdag, woensdag en vandaag weer. Verder ook wiskundeles en een beetje engels gegeven, vooral samen met Rogers. De leerlingen varieerden van de eerste klas van de basis school tot een aantal leerlingen van de middelbare school. Gaat best goed tot nu toe en het is fijn om wat bezigheid te hebben.

Ondertussen weer bezig geweest met het "medicine stock systeem". We wilden naar een soort winkel, de Joint Medical Store (JMS) waar de meeste medicatie goedkoper is, maar dan veel in een keer inslaan om te besparen op transport en de kosten die gemaakt worden door af en toe naar lokale apotheken te gaan. De uitdaging was, om dat zo efficiënt mogelijk te doen met het nu beschikbare geld.

We hadden een aardige lijst bij elkaar dus gingen Rogers en ik donderdag naar Kampala. Vroeg opgestaan en vroeg vertrokken, al moesten we even wachten op Byekwaso, de "boda-boda jongen". Begon echter flink te regenen onder weg dus schuilden we in een printshop waar we de maandelijkse rapporten konden kopiëren, maar waar het printen van de "boodschappenlijst" niet werkte. Toen maar in een taxi naar Mpigi gestapt, waar we de rapporten moesten afleveren en daarna door naar Kampala. Moesten dus nog wat lijstjes printen, maar dat kostte ons drie winkels tijd, omdat er problemen waren met usb-sticks.

Uiteindelijk met de lijsten naar de "Velvet pharmacy" die gunstige prijzen heeft. Daar eerst de prijs van de medicijnen gevraagd en toen vergeleken met de prijzen van de "Joint Medical Store" waar we de digitale catalogus van hadden. De dingen die goedkoper waren bij Velvet besteld en gewacht tot het klaar was. Ondertussen joegen een aantal mannetjes voor mijn ogen er rollen tape doorheen. Maakte aardig wat herrie, maar het had allemaal wel wat.

Uitdaging kwam er toen we de twee dozen die we kregen moesten vervoeren naar JMS, daar twee boda-bodas voor gebruikt, maar ik zag al aankomen dat het na JMS nog moeilijker zou worden. Eerst moesten we echter een formulier invullen met alles wat we nodig hadden, kostte even. Die moest vervolgens in de computer worden ingevoerd, dus ondertussen gingen wij maar lunchen, liep immers al tegen 3en. Verder heb ik ook maar even geregeld dat we een formulier kregen om een account aan te maken. Dat maakt het bestellen een stuk makkelijker. Na het invoeren in de computer bleek echter dat een aantal dingen niet op voorraad waren en van anderen was de beschikbare hoeveelheid veranderd, waardoor het veel duurder was om te bestellen. Wij dus weer aan het puzzelen, want het budget was heel krap. Uiteindelijk was het zo laat, dat we nog wel konden bestellen en betalen, maar onze bestelling niet meer konden meenemen.

Kayabwe

Daarom ging ik dus op vrijdag maar terug. Idee was om de rest weer bij Velvet te halen. Moest 's morgens echter eerst nog met Rogers overleggen, over wie van ons zou gaan en over de dingen die we nog zouden kopen. Rogers was pas laat op, dus ik ging pas rond elven weg en was pas rond half drie in Kampala. Besloot dus om eerst naar JMS te gaan, om het risico te ontlopen dat ik daar helemaal niet meer zou komen voor vijven. Ging gelukkig vrij snel, maar het waren één grote doos, twee kleine dozen en twee 5 Liter jerrycans. Niet makkelijk mee te nemen dus, daarom eerst gebeld en toch maar besloten niet naar Velvet te gaan. Moest wel nog de spullen meenemen naar het taxipark. Gelukkig kwam toevallig dezelfde boda-boda rijder die ons gisteren terugbracht naar me toe en natuurlijk kon hij de dozen en mij op zijn boda-boda bevestigen. Iemand was zo vriendelijk om mij te helpen met de dozen het taxipark door te dragen naar de juiste plek, maar wilde daar natuurlijk wel een aardige fooi voor. Taxi's rekenen ook wat meer voor een aantal dozen extra, maar ik kwam in Kayabwe en hoefde nog maar een keer op een boda-boda.

Gelukkig was Andrew in staat om de missende medicijnen mee te nemen uit Masaka. Behalve dan de vitamine B, waarvoor hij vitamine C in de plaats kocht, wat we al hadden gekocht. Naast dit misverstand bleken we ook een fout te hebben gemaakt bij het veranderen van de bestelling bij JMS, waardoor we 250 stuks van het best wel dure medicijn Bentazine penicillin hadden in plaats van 20. Verder valt natuurlijk op transport nog steeds wat te besparen. Nog genoeg te verbeteren dus.

Vandaag dus weer met lesgeven bezig geweest maar ondertussen houdt alles op het Medical Centre me bezig, valt nog een hoop te leren en te verbeteren.

Week 14

Uganda heeft geen nieuwe koning en de tweede wereldoorlog wordt hier ook niet herdacht. Wat dat betreft zal de sfeer wel wat anders zijn dan in Nederland (om over het weer nog maar te zwijgen, al begreep ik dat het eindelijk lente begint te worden in Nederland en is het aardig aan het regenen geweest de afgelopen week mag ik niet klagen). Ben met die dingen daarom niet zo bezig, maar krijg er wel een beetje wat van mee. Straks ook nog maar mijn gedachten naar de 4 mei herdenking laten gaan, dat zal wel zijn voor ik dit op mijn blog zet, dat doe ik misschien pas morgen. Mijn gedachten zullen dan waarschijnlijk ook naar de genocide in Rwanda gaan, waar ik een paar weken geleden aardig wat over geleerd heb.

Verder veel computerwerk gedaan deze week. Artikelen lezen en zoeken en organisaties zoeken en e-mailen. Tegelijkertijd wat dingen gedaan in het Medical Centre, waarvan het belangrijkste is het Bevooradingssysteem van de medicijnen doornemen om zo efficiënt mogelijk in te slaan. Op het Medical Center was het trouwens erg rustig. Moses is net terug van een workshop van het district die bijna een week duurde en Annet is ook na een week terug van een visite aan haar zus die in het ziekenhuis ligt. Jeremiah is ook weg geweest. Gelukkig waren er ook niet veel patiënten, dus kon de verpleegster Alex ze aardig opvangen, met af en toe de hulp van Rogers en Andrew die hier een paar dagen was.

De werkzaamheden aan de Maternity Ward gingen echter gestaag door en woensdagavond zat het dak er op! De foto's geven hopelijk een goede indruk al is er nog geen foto van het hele dak. Inmiddels zijn de arbeiders ergens anders maar maandag komen ze terug om verder te werken.

Verder ben ik trouwens naar de kapper geweest op dinsdag. Werd tijd vond ik. Het gebruik van scharen kende de kapper echter niet. Was ik al bang voor. De tondeuse dus. Misschien is het niet zo lang gebleven als ik aangaf dat ik wilde, maar hij heeft het vrij aardig gedaan.Het is kort, maar niet te kort, kan weer even vooruit. 

Op woensdag ben ik het dorp Bukibira, waar het Medical Centre deel van uit maakt, in geweest om ontworming-tabletten en vitamine A uit te delen. Daarbij ook de basisschool in het dorp bezocht. 's Middags zou ik toen wat activiteiten met wat kinderen uit de buurt doen, waaronder een speurtocht die ik had voorbereid. Was echter niet goed afgesproken dus de speurtocht ging niet door, maar ik heb wel wat andere activiteiten kunnen doen met een volleybal en wat kinderen, waaronder stand in de mand.

Vanmorgen (zaterdag) computerles gaan geven aan een jongen en een meisje, morgen verder met meer kinderen. En vanmiddag kwam Kinley voor het laatst langs met de nicht waar ze de afgelopen dagen mee heeft rondgereisd.

Some good work for the Maternity Ward

(Ik schrijf dit in het engels om de foto ook aan wat engelstalig publiek toe te kunnen lichten)

I didn't succeed in uploading the picture on Facebook, but here it is.

Some good work for the Maternity Ward at the Donna Carnevale Medical Centre, and it is getting on: today the roof-sheets were attached!

Week 13

Het dak van de "Maternity Ward" gemaakt te worden. Daarvoor is wat meer kundig personeel nodig uit Kampala, daarom verblijven er deze weken wat nieuwe mensen in het Guest House.

Kinley is donderdagmorgen vertrokken, en ik ben nu dus de enige "Mzungu" hier. Voor ze weg ging nog een aantal keer langs de huizen in de buurt gegaan om kleding en sieraden uit te delen de de Amerikaanse vrijwilligers die hier waren daarvoor hadden achtergelaten.

Zondagmiddag een wandeling gemaakt in de omgeving en ook weer eens wat foto's gemaakt die ik met jullie zal proberen te delen. Was goed om weer eens wat meer van de omgeving te zien en had ook het idee dat de wandeling me goed deed, maar voelde me bij terugkomst toch niet zo lekker. Dat bleef helaas aanhouden en pas woensdag voelde ik me echt weer oké.

Niet dat ik niets heb kunnen doen deze week, al blijft het op het moment zoeken naar activiteiten. Veel van mijn activiteiten bestaan uit computerwerk op het moment, informatie zoeken, lezen en schrijven. Belangrijkste afgelopen week was dat ik een Grant heb opgestuurd om geld te krijgen voor het hygiëne programma wat ik wil opzetten. Ben tegelijkertijd bezig met andere ideeën, maar die zijn nog in een veel vroeger stadium. 

Huis Bukibra met creatieve regenpijp

Week 12

Rogers wist mij maandagmorgen te overtuigen dat ik niet eerst naar de middelbare school hoefde om te checken of ze ons verwachtten voor de career guidance die middag. Toen we daar 's middags naartoe gingen, waren de leerlingen echter bezig met hun exams. Dat betekent ook dat de term bijna voorbij is en dat ze bijna vakantie hebben. Career Guidance gaat dus voorlopig niet door, maar we kwamen later wel terug met een volleybal, omdat we te horen kregen dat er op zaterdag een sportdag zou zijn. Was leuk om even te spelen.

Maandag middag ook voor het eerst sprinkhanen gegeten. Best lekker, vooral zout en knapperig.

Verder bezig geweest met contacten leggen en onderhouden, voor een hygiëne programma en samenwerking met bijvoorbeeld een bloed transfusie organisatie.  Ook bezig met het "medicine stock system" af te maken dat Johannes begonnen was. Eigenlijk wel lekker bezig geweest dus. Helpt daarbij erg dat de generator wat vaker aan staat overdag, nu Richard er is, en ik dus meer mijn computer kan gebruiken.

Dinsdag naar Kampala geweest om eindelijk eens een lader voor mijn camera aan te schaffen, geld te halen en print-inkt te kopen. Mijn camera doet het dus weer, ben erg blij dat ik jullie afgelopen week weer een foto heb kunnen delen. 

Woensdag voornamelijk weer bezig met mailen en ander computerwerk. En aan het eind van de middag een wandeling gemaakt met Kinley naar de heuvel/rots in de buurt van het Medical Centre waar ik natuurlijk wat foto's heb gemaakt.

Donderdag was er een outreach in Family Planning. Daarvoor werkt het Centre samen met een organisatie genaamd Marie Stopes die een soort franchise netwerk van Medical Centres heeft, Blue Star, waar het Donna Carnevale Medical Centre ook deel van uit maakt. Dit betekende dat we de beschikking hadden over een auto met luidspreker. Was trouwens niet echt een outreach, want de activiteit vond plaats in het Medical Centre, maar we konden wel een rondrit maken langs alle dorpen in de omgeving om mensen te mobiliseren. Daarbij zaten Rogers en Kinley voorin, Kinley reed, en ik en iemand van Marie Stopes zaten op de achterklep, met de benen buiten de auto hangend. Hij was vooral door de luidspreker aan het praten en ik was vooral naar iedereen aan het glimlachen en zwaaien. Was vooral een leuk gezicht toen een groep kinderen die uit school kwam achter ons aan begon te rennen, helaas had ik geen fototoestel bij de hand.

Vrijdag hielp ik wat vrouwen bij het zeep maken. Dat is namelijk een activiteit die hier normaal gesproken plaatsvindt maar al een tijd lang stil ligt. Nu was er weer een order, maar Richard vertelde mij dat de activiteiten pas weer echt beginnen over een paar weken, als er nieuwe machines binnen zijn gekomen. Het grotere, gerelateerde BanaPads project zal pas weer in November beginnen, ook omdat men wacht om machines uit Indonesie.
    's Middags heb ik met Andrew de laatste gegevens in het medicine stock systeem toegevoegd, ik had hem nodig voor de spullen in het lab.

Zaterdag, de dag dat ik dit schrijf, was de sportdag dus. Heb zelf meegedaan met Volleybal, andere activiteiten die plaatsvonden waren verscheidene hardloopwedstrijden, "netball" (soort korfbal/basketbal, maar dan net iets anders), eieren gooien, zaklopen, flessen vullen met mond, fles op hoofd dragen, fiets balanceren, een kleedwedstijd, een eetwedstrijd en natuurlijk een voetbalwedstrijd. Was leuk om bij aanwezig te zijn.
    Ook een aantal Duitse vrijwilligers ontmoet die blijkbaar al sinds september in het weeshuis vlakbij de kerk verblijven, maar die ik nog maar een keer eerder had gezien, maar niet gesproken. Ga ik ook eens bij op bezoek.

Fototoestel doet het weer!

Omdat mijn fototoestel het weer doet! En omdat ik lang geen foto heb geupload. Blijft lang duren, dus zal het niet al te vaak doen.

De foto ia genomen vanaf een heuvel in de buurt van het Medical Centre, dit is dus de omgeving waar ik verblijf!

Pasen en Rwanda

Allereerst mijn excuses dat deze blogpost een extra week op zich heeft laten wachten. Om dat goed te maken zal hij extra lang zijn. Heb ook aardig wat beleefd in de afgelopen twee weken.

Om bij het begin te beginnen: Pasen. Ik had al geschreven dat we zaterdag paaseieren hadden gekleurd. Die hebben we pas zondagmiddag verstopt. Eerst naar de kerk, en toen ik terugkwam waren de voorbereidingen voor het feest al in volle gang. Na de thee kreeg ik al snel een glas whisky in mijn hand. Verder gekeken hoe een geit werd geslacht en voor de lunch hibiscus wijn gedronken en eend en kip gegeten. Ondertussen was de muziek al opgezet, maar na de lunch liep het een beetje stil. Was goed dat er aan het einde van de middag een voetbalwedstrijd gepland stond. Die begon natuurlijk niet op de afgesproken tijd, maar dat schiep gelegenheid voor mij om ook even een balletje te trappen. Uiteindelijk was het donker en kon het feest echt beginnen. Een aantal vrouwen uit de buurt hadden zich verzameld om de muziek en er werd geit geserveerd. Door de regen die begon, moesten we naar binnen verhuizen, waar het feest vrolijk door ging. Er ging heel wat alcohol mee gemoeid. En de paaseieren konden eindelijk gezocht en na het vinden gelijk gegeten worden. Denk niet dat dit mijn ideale paasfeest was, maar heb het in ieder geval een keer meegemaakt.

Maandag was niet zo bijzonder, behalve een beetje opruimen. De bouwwerkzaamheden werden gestaakt wegens een gebrek aan mankracht. Ondertussen was ik wat andere zaken aan het afhandelen.

Kinley zou namelijk met Johannes meereizen om Josef op te zoeken en een stuk met hen door Rwanda te reizen. Op goede vrijdag ontstond het idee dat ik wellicht ook mee kon. Probleem was echter dat onder andere Duitsers en inwoners van de V.S. makkelijk, gratis, een visum kunnen krijgen, maar het voor Nederlanders een stuk meer gedoe is en geld kost. Visum kan niet op de grens verkregen worden. Ook was het onduidelijk of ik in mijn geval online een visum kon aanvragen of dat ik voor een visum naar de Rwandse ambassade in Kampala moest. Dat laatste was geen optie omdat de ambassade het hele paas-weekend dicht was. Toch maar online proberen dan, dit zou binnen drie dagen geregeld moeten kunnen zijn. Precies genoeg tijd.

Maandagmorgen was ik daarom erg blij om een antwoord op mijn aanvraag in mijn ongewenste e-mail te vinden. Helaas was om de een of andere reden de datum van aankomst totaal verkeerd (Maart 2014), waarschijnlijk een fout van mijn kant in het online aanvraagformulier. Toch had ik genoeg moed om de Rwandese immigratiedienst te bellen. Opnieuw online aanvragen scheen de beste optie. Dat heb ik dus maar gewaagd. Had niet helemaal verwacht dat ik maandagmiddag al een visum kreeg toegewezen, maar was er wel erg blij mee. Moest alleen nog wel het document printen. Omdat de inkt op was, moesten we daarvoor eerst naar het "traidings-centre" Kayabwe, waar we dan ook gelijk wat andere documenten konden printen en kopiëren. Maar we konden net vertrekken voor we onze documenten printbaar hadden. Helaas ben ik mijn usb-stick hier kwijt geraakt dus de makkelijkste optie was niet mogelijk. Branden op de al beschreven CD-R, van Rogers, die dacht dat die herschrijfbaar was werkte ook niet. Gelukkig konden we Richard's usb-stick lenen. In het eerste winkeltje waar we waren wilde de foutmelding die gegevens werd na het opdragen om te printen, maar niet weggaan. Kopiëren kon wel en een halve pagina met de gekantelde versie van mijn document kon er ook nog wel van af. Dan maar aar de overkant. Gelukkig kreeg ik daar eindelijk mijn document. Een ander document wilde helaas niet openen en kon dus niet geprint worden.

In ieder geval kon ik dus op dinsdag met Kinley en Johannes naar Lake Bunyonyi afreizen. Na even wachten hadden we een taxi naar Masaka, waar we op de bus naar Kabale moesten wachten. Die kwam uiteindelijk, maar zonder zitplekken. We zouden in Mbarara (twee uur verder) misschien een plek hebben. Omdat niet duidelijk was wat we anders moesten, verkozen we deze optie maar. Was niet het meest verstandige, want ik voelde met niet erg goed, toen we na Mbarara nog steeds stonden. Gelukkig kreeg ik toen snel een zitplek. Verder ontmoetten we twee duitsers in de bus, die het laatste stukje met ons meereisden in de Toyota Landcruiser waarmee Josef ons in Kabale kwam ophalen. Gelukkig was het maar een klein stukje naar Lake Bunyonyi, want twee stoelen voor 6 personen betekende een gangpad voor vier en dat was een beetje krap.

Lake Bunyonyi was prachtig. Daar aangekomen ontmoetten we Matt, een Australiër die Josef eerder had ontmoet. Op woensdag in de ochtend in het meer gezwommen en in de middag het meer per kajak verkend. De kajaks die we hadden waren niet heel makkelijk te besturen, ze bestonden uit een uitgeholde boomstam en waren niet heel symmetrisch, en dus erg wankel. Uiteindelijk ging het varen aardig goed, maar echt recht gingen we niet. Matt lieten we achter op een van de eilanden in het meer, die daar in een hostel wilde overnachten en wellicht nog wat langer op de eilanden wilde blijven. Hij had bij Josef in de auto geslapen, maar nu hij er niet meer was sliep ik met Josef in de auto en Kinley en Johannes in de kamer waar ze de nacht tevoren ook hadden geslapen.

Wij vertrokken donderdag met de Toyota Landcruiser richting Rwanda, waar ik succesvol in mocht. Kinley en ik zaten in het gangpad. Op weg naar de hoofdstad Kigali konden we al genieten van de voor Rwanda kenmerkende heuvels en velden waar thee verbouwd werd. In Kigali aangekomen ontmoetten we een meisje die Johannes en Josef al eerder waren tegengekomen ze reed een stukje met ons mee maar ging toen andere dingen doen. Wij gingen op zoek naar het hostel waar zij verbleef, dat niet heel makkelijk te vinden was. Na een lange onderhandeling van Josef in het Disccover Rwanda Hostel kregen we een aardige prijs voor het kamperen in de auto en een tent, maar Rwanda is relatief duur ten op zichtte van andere Afrikaanse landen voor veel zaken worden (bijna) Europese prijzen gevraagd. Iets anders dat opvalt aan Rwanda is dat het ook erg schoon en georganiseerd is, in tegenstelling tot Uganda (mijn referentiekader) en andere Afrikaanse landen (wat Johannes en Josef konden vertellen).

Ik denk dat de meeste mensen die Rwanda horen aan de genocide denken. De vrijdag en zaterdag hebben we dan ook vooral besteed aan het bezoeken van plekken die daar mee te maken hebben. Vrijdag waren het vooral herdenkingsplaatsen buiten Kigali die we bezochten. Een aantal daarvan waren kerken waar grote slachtingen hadden plaatsgevonden van de mensen die zich daar schuilhielden. In de eerste kerk die we bezochten waren oude kleren uitgespreid op de kerkbanken verder waren er botten en schedels te zien in grafkelders. Dat heeft aardig wat indruk gemaakt. De andere plekken waren redelijk vergelijkbaar, met ook kleren en botten.
    Het werd wel duidelijk door te praten met mensen hoe goed er tegenwoordig met de genocide wordt omgegaan. Er is een periode waarin nationale herdenking plaatsvind die onder andere bestaat uit praatsessies in de gemeenschappen. Toevallig begon die periode net toen wij in Rwanda waren en we hebben daarom op zondag meegelopen met de zogenaamde "Walk to remember" in Kigali. Een ander element van het omgaan met de genocide is het onderscheid Hutu en Tutsi te laten verdwijnen maar het alleen nog maar hebben over Rwandees zijn, wat iemand die we spraken ook zei op een vraag van onze kant. Het onderscheid Hutu en Tutsi is ook tamelijk artificieel leerde ik op zaterdag in de centrale herdenkingsplaats in Kigali. Het onderscheid is voornamelijk aangezet in de koloniale tijd en na de onafhankelijkheid is dit ontzettend uit de hand gelopen.
    De centrale herdenkingsplaats in Kigali is een soort museum, natuurlijk gericht op de Rwandese genocide maar ook deels op andere genociden. Het museum was erg goed opgezet, vergelijkbaar met grote Europese musea.

Zondag liepen we dus mee met de "Walk to remember" maar verder was het een vrij lege dag. Dat kwam deels omdat vrijwel alles gesloten was gedurende het midden van de dag, wegens de herdenkingen. 's Avonds wel nog de film Hotel Rwanda gekken in het Hostel. Op maandag vertrokken we naar het "parc National des Volcans", waar Josef wilde onderhandelen over het beklimmen van de hoogste vulkaan van Rwanda. 300 dollar voor twee dagen vond hij te veel, maar hij had vooralsnog geen succes in de onderhandelingen. Vandaag hoorde ik dat hij nog steeds aan het onderhandelen is. In ieder geval niet zoveel gezien van het park, want we hebben er uiteindelijk niets gedaan, we moesten het doen met het zien van de vulkanen van een afstand.
    Op dinsdag verder naar het niet al te verre "Lake Kivu" waar we een prachtige accommodatie vonden waar we voor niet al te veel geld konden kamperen en bovendien een boot konden lenen om naar een klein eilandje konden varen dat dichtbij was. Daar met Johannes en Kinley gepicknickt en "geslacklined" (gekoorddanst) met prachtig uitzicht op het meer en de democratische republiek Congo. 
    De volgende dag door naar het zuiden over een weg die de moeite waard scheen te zijn. Qua omgeving was de weg zeker de moeite waard. Een paar prachtige uitzichten gehad over de heuvels met theeplantages en over Lake Kivu. Qua weg was het niet geweldig, de weg was onverhard wat de snelheid niet ten goede komt en bovendien niet heel comfortabel is zittend in een gangpad. Op de weg vonden we ook een omgevallen boom die gelukkig al bijna in stukken gehakt was, door een aantal andere mensen die er last van hadden. Ook hoorden we dat er een brug stuk was en we moesten dus een aardig stuk omrijden. Ten slotte was er nog een andere auto zonder 4 wheel drive, die de weg waagde, zonder succes. Hij liep vast, wij konden hem er uit helpen, maar omdat de weg verder niet veel goeds beloofde keerde hij daarna om.
    Van het uitzicht op de plek waar we aankwamen zagen we niet veel die avond omdat het al donker was toen we aankwamen, maar de volgende ochtend heb ik een korte wandeling gemaakt om het meer de de heuvels te bewonderen. We vertrokken al vrij vroeg en halverwege de weg naar Kigali scheidden Kinley en ik van Johannes en Josef, die naar het zuiden afweken. Wij namen de bus naar Kigali en reserveerden daar plaatsen voor de bus naar Kampala die om 18:00 uur vertrok. Om een uur of 4 in de nacht werden we afgezet bij Kayabwe. We hadden bedacht om onze "boda-boda guy" Byekwaso te bellen als we Masaka passeerden. Maar door het donker en de regen hebben we dat totaal gemist en moesten we dus nog een half uur wachten. Toen nog een korte tocht door de regen voor we ons bed in konden duiken.

Die regen had me niet veel goed gedaan want ik was verkouden en zelfs grieperig op vrijdag, gelukkig ging het zaterdag al wat beter en vandaag nog meer al heb ik nog steeds een beetje een snotneus. Hoorde vandaag van Kinley dat Johannes ook verkouden was geworden en Kinley is ook niet lekker de afgelopen dagen, dus waarschijnlijk iets wat we in Rwanda hebben opgelopen. In ieder geval heb ik ook wat energie gekregen in Rwanda, hoop dat ik dat vast kan houden. Ben in ieder geval weer met volle moed begonnen met mijn activiteiten hier. 
   

Heb trouwens recent wat links toegevoegd van andere blogs en websites van organisaties. De blogs zijn in het duits en engels, maar er zijn ook foto's op te zien, op andere plekken is het internet namelijk aanzienlijk beter en gaat het uploaden van foto's makkelijker. Ook op de site van d'amourstep zijn foto's te zien van het "Medical Centre".