Verder door Kenya

Weer zaterdag dus tijd om over een blog-bericht na te denken. Ik begin met iets wat ik in mijn vorige biecht vergeten ben te melden. Ben namelijk heel toevallig in de Backpackers in Kampala, alweer bijna twee weken geleden, Petra en Elske, twee studiegenoten, tegengekomen. Zij hebben een project gedaan in Kenia en zijn nu, precies tegenovergesteld als ik doe, door Uganda aan het reizen. Ze zouden echter wel weer terug naar Kenia komen om het Masai Mara National Park te bezoeken. En de vraag was of ik niet met hun mee wilde gaan. Maandag ontmoet ik ze in Nairobi om dan op dinsdag richting het park te vertrekken.  

Dan weer verder vanaf Nakuru. Daar heb ik twee nachten geslapen en op maandag bezocht ik Hyrax Hill. Een archeologische plaats die niet super interessant was, maar wel uitzicht gaf op Lake Nakuru en een kleine inleiding gaf in wat cultuurhistorie. Was ook gewoon een goede ochtendwandeling.

 Lake Nakuru gezien vanaf Hyrax Hill

    Op dinsdag vertrok ik al vroeg naar Lake Naivasha. Onderweg zicht op de meren van Nakuru en Naivasha en het grasland waar ik mijn eerste Zebra's en antilopen zag en later ook een paar giraffes. Kwam ook vroeg aan en heb even de boel verkend in de buurt van de camping waar ik in een gehuurde tent met matras en deken sliep. Was best koud 's nachts trouwens, maar een prachtige plaats waar ook Nijlpaarden af en toe aan land kwamen, pelikanen rondzwommen, nijlganzen te zien waren en een hoop andere vogels en "Vervet monkeys" af en toe kwamen kijken.

 Lake Naivasha met typische vegetatie

Fisherman's Campsite

Die kwamen 's avonds ook eens kijken

    Woensdag een mountain-bike gehuurd en wat verder de omgeving in gegaan. Best even wennen na vier maanden niet fietsen en gelijk soms aardig pittige heuvels op moeten klimmen. Maar het was het dubbel en dwars waard want ook deze ochtend aardig wat Zebra's en Giraffes gezien.
    De camping was ook een plaats om weer wat andere reizigers te ontmoeten, die je in goedkope hotels in stadjes toch niet zo snel tegen komt. Er was een Vlaamse waar ik Nederlands mee kon praten wat voor ons allebei best gek was en verder onder andere Engelsen, Fransen en een grote gele truck met gemengd publiek die in vier maanden van Kaapstad naar Cairo aan het reizen was. Verder ook aardig wat bedrijvigheid rond het meer, waaronder bloementeelt. Dat trok ook aardig wat expats, ook Hollanders, naar de restauratie op de camping.
    Donderdag was het tijd voor Hell's Gate National Park. Weer vroeg op weg om wild te kunnen zien. En ik kon gewoon op mijn Mountain Bike door het park heen fietsen. Weer veel Zebra's, "Hartebeasts" en Gerenuks gezien. Maar ook wrattenzwijnen (Pumba's uit de Lion King), Afrikaanse Buffels en een enkele Giraffe. Het beste waren echter de uitzichten over de prachtige kloven. Vrees dat de foto's die ik heb daar niet het beste beeld van geven.

Een uitzicht in Hell's gate

Zij vinden mij net zo interessant als ik hen

    Had er wel voor gekozen om een route te nemen waar aardig wat hellingen waren, wat ik van te voren niet wist. Was heel rustig in het park. In het begin fietste ik een stukje met de Fransen van de camping maar voor een groot deel van de tijd had ik het rijk alleen.
    Dat zorgde er wel voor dat ik op een gegeven moment op een punt kwam waar ik niet meer zo goed wist welke kant ik op moest. Er was een asfaltweg met aardig wat wegwerkzaamheden en Geothermische energie winning. Best wat mensen en activiteit dus, maar wist niet meer helemaal zeker of ik nog in het Park was en de meesten schenen niet eens door te hebben dat waar ze werkten onderdeel was van het park.
    Na wat verdwaasd rond te hebben gefietst kwam ik weer bij bordjes. Wilde nog naar het verre eind van het park maar afgezien was dat niet bijster interessant. Heeft misschien een klein aantal mooie uitzichten opgeleverd, maar op een gegeven moment was de weg weer onvindbaar en ben ik omgekeerd. Laatste stuk was gelukkig een stuk minder heuvel-achtig maar wel erg mooi.
    Vrijdag toch maar weer vertrokken naar Nyahururu, waar ik aan het eind van de middag nog de "Thomson Falls" heb kunnen bewonderen en een selectie uit de overdaad aan toeristische winkeltjes. Was een lange reis er naar toe, vooral omdat ik lang moest wachten in Naivasha voor de matatu vertrok. De reden voor mijn bezoek aan Nyahururu was overigens niet zozeer de watervallen als wel de mogelijkheid om een beetje rond te wandellen en een glimp van de "Aberdares" op te vangen. Dat heeft vanmorgen aardig goed uitgepakt.

De grootste van de Thomson Falls

Uitzicht in de buurt van Nyahururu

Had graag de kust nog willen zien maar vond het het niet waard om me daar naartoe te haasten en weer terug, omdat ik maandag dus al weer in Nairobi moet zijn. Morgen maar op weg daar naartoe maar probeer misschien ook nog een glimp op te vangen van de Mount Kenya. Het hoogtepunt van volgende week zal echter zeer waarschijnlijk Masai Mara worden.

De Shoebill, Sipi Falls en eerste dagen Kenia

Het rondreizen is echt begonnen. Als ik dit schrijf, op vrijdagavond, ben ik nog in Uganda, in Torroro. Ben alleen van plan om morgen naar Kenya te gaan. Dat zal waarschijnlijk ook het land zijn van waaruit ik dit bericht daadwerkelijk post. Heb nu echter wat tijd en er is al een hoop om over te schrijven.

Bahai temple, rond Kampala

In Mbale ben ik uiteindelijk op donderdag beland, maar eerst heb ik nog een tripje naar Entebbe gemaakt. Had namelijk Greg, uit Frankrijk, ontmoet in het Backpackers Hostel in Kampala en die zou naar Entebbe afreizen om van daaruit het Mabamba Swamp te bezoeken om daar onder andere de "Shoebill" te zien. Heb zelf weinig ervaring met vogels maar kon me toch de kans niet laten ontschieten om met iemand mee te gaan die daar we een beetje wat van weet.

          Zo geschiedde en dus op dinsdag vertrokken we naar het backpackers Hostel in Entebbe. Daar kwamen we ook Hellen tegen, die ik in Kampala al had ontmoet. Met z'n drieën gingen we eerst wat eten en proberen wat voor ons bezoek aan het Moeras te regelen. Daarna naar de botanische tuinen. Dat was een heerlijk rustige plek met aardig wat planten, maar eerder een park naar mijn idee dan een botanische tuin. Hoe dan ook goed om te bezoeken.

          Woensdag vroeg naar het moeras, wat een aardig lange tocht met eerst een bustaxi en daarna een boda-boda was. Bij het moeras vonden we een gids en iemand om de boot te besturen en we stapten in de boot om het moeras te verkennen. Aardig wat vogels gezien met als hoogtepunt natuurlijk de "Shoebill". Was niet makkelijk om die te zien. Moesten door allerlei ongebaande wegen en uiteindelijk moest de bestuurder af en toe het water in om te duwen.

 

De Shoebill

Een vaarweg in het moeras

Inmiddels ben ik in een “cybercafé” in Nakuru, in Kenia. Weer aardig wat meegemaakt sinds ik het eerste deel van dit bericht schreef, maar zal eerst maar verder gaan waar ik gestopt was.

Na mijn tocht naar het moeras met Greg op woensdag vertrok ik op donderdagochtend eerst met Greg richting Kampala, hij zou echter naar Jinja gaan maar ik wilde verder oostwaards naar Mbale. Daar eerst op donderdag de boel maar even verkend en verder niet zo bijzonder veel gedaan. Op vrijdagochtend vertrok ik echter al vroeg naar de “Sipi falls”. Prachtig. Was best een tochtje er naar toe, maar aangekomen trof ik al gauw wat mensen die me wel rond wilden leiden. Ik wilde echter eerst even zitten en wat ontbijten en eigenlijk ook wat andere opties verkennen in plaats van hun aanbod aan te nemen. Trof dus al gauw een andere gids die een stuk betere prijs had, hij bleek echter geen vergunning te hebben en uiteindelijk kon ik met een korting met de eerste gids mee. Was best leuk om van hem te horen, hij had duidelijk wat ervaring en deed allerlei projectjes om rond te komen. 

 Een van de watervallen

En de valei die je kon zien

          Had echter gehoopt wat meer reizigers tegen te komen in Mbale of de Sipi Falls, dat viel een beetje tegen. Verwachtte ook niet dat ik veel reizigers tegen zou komen in Torroro, van waaruit ik met het schrijven van dit bericht begon. Was echter wel een mooie rots en Torroro was best een aardige plaats. 

 Torroro Rock

          Desalniettemin vertrok ik al vrij vroeg op zaterdag naar de grensovergang Malaba. Ten minste ik zat al vrij vroeg in een auto die daar naar toe ging, op een paar seconden van het guesthouse waar ik geslapen had. Duurde best even voordat die vol was en we uiteindelijk volgepropt vertrokken.

          Bij de grens was de rij om me uit Uganda te laten stempelen een stuk langer dan de rij om Kenia in te komen. Hoewel er vooral mensen Uganda in dan uit gingen, er was ook veel meer vrachtverkeer richting Uganda dan richting Kenia. Ik had de tijd. Maar het was niet moeilijk om een “shuttle” (vrij comfortabele bustaxi die niet zo vaak stopt) naar Webuye te vinden van waaruit ik in een “matatu” (minder comfortabele bustaxi, met meer passagiers, die wel vaak stopt) naar Kakamega nam. Daar werd ik ontrvangen met een grote stortregen, gelukkig was de plek waar de chauffeur me afzette een bank waar ze mijn kaart accepteerden, dus kon ik gelijk geld halen.

          Vervolgens even lunchen en uitzoeken hoe ik bij het bos kon komen waar ik wilde overnachten. Dat was per boda-boda en best een tocht. Was erg rustig, maar dus genoeg plek om te overnachtten. Was niet zoveel behalve een kantoor en allerlei overnachtingsplekken. Ik belande in een “guesthouse” op palen, waar ik een vrij grote kamer met twee bedden voor mezelf had maar geen electriciteit. Was weer even primitief. Gaf niet zoveel, zeker de “Blue monkeys” en “Black and White Colobous” apen maakten wat goed. Kwam ook twee jongens tegen die een stage liepen als ranger, in het bos. Die liepen een eindje met me op toen ik een wandelingetje maakte. Naast de gidsen en twee israelische reizigers was er alleen verder niemand, dus ik besloot geen tocht te maken in mijn eentje met een gids maar na een korte ochtendwandeling vanmorgen vertrok ik richting Nakuru.

 Waar ik zaterdagavond verbleef

       Op de weg daar naartoe zag ik het landschap geleidelijk wat minder groen worden. Kakamega forest is het enige stukje regenwoud wat over is in Kenya en net als in het oosten van Uganda waren er een aantal thee en maisvelden die het landschap groen maken. Het werd echter steeds meer grasland met vee en acaciabomen, maar nog steeds mooi heuvelachtig. Was een mooie tocht. In Nakuru vooral wat aankopen gedaan zoals een simkaart en wat eten. En nu dus in een “cybercafé”. Morgen blijf ik hier denk ik nog om wat plaatsen in de buurt te bezichtigen maar mijn volgende bestemming is Lake Naivasha.

Rubberen Slippers

Op maandag heeft Bernard, de kunstenaar die ook een paar keer op de plek van mijn project verbleef, me meegenomen naar een paar plekken in Kampala. Nu ik een redelijke verbinding heb in Entebbe Backpackers wil ik alleen wat foto's delen van slippers. En wel slippers die gemaakt worden van oude autobanden, en wat ander materiaal, door een paar mensen in Kampala waar Bernard me mee naar toe nam. Mocht je interesse hebben, neem dan contact op en wie weet kan ik wat meenemen naar Nederland.  

  

Een verzameling

 

De makers

Onderkanten

Verschillende modellen

Weg uit Bukibira

Ben vandaag al een hoop bezig geweest met het schrijven van een verslag van mijn verblijf in Bukibira (de naam van het dorp waar ik verbleven heb), maar zal toch ook maar even wat voor mijn blog schrijven. De reden dat ik met het verslag bezig ben is dat ik vrijdag Bukibira verlaten heb. Vorige week was ik daar al een beetje vaag over maar zal nu wat meer duidelijk scheppen.
    Het komt er op neer dat Cultural Waves, de organisatie waar ik officieel mee werk(te) me weg wilde hebben. Ze hadden een andere plek voor me geregeld in de sloppenwijken van Kampala, maar dat zag ik toch niet zo zitten. DIt, omdat ik sowieso al enige plannen had om te gaan reizen aan het einde van mijn verblijf, ik niet nog ergens anders opnieuw wilde beginnen, het me niet lukte om naar mijn mening voldoende informatie te krijgen over het project, ik relatief laat werd geïnformeerd over dat ik weg moest en het feit dat Cultural Waves niet eerst mij had geraadpleegd over wat ik wilde.
    In ieder geval vertrok ik wel op vrijdag en ben ik wel eerst naar de host gegaan die Cultural Waves voor mij in Kampala geregeld had. Zijn naam was Katto Justus and het was een hele aardige gozer die wel gewend was om met "Mzungus" om te gaan omdat er vaker Noren bij hem over de vloer kwamen. Hij heeft zelf ook twee jaar in Noorwegen gewoond. Heb dus een glimp van de sloppenwijken van "Mulago" gezien en van het aangelegen Kamwoya, waar Justus woont. Desalniettemin was ik er wel even aan toe om mijn eigen plan te trekken en met wat minder mensen rekening te houden. Ben dus op gisterenochtend vertrokken naar het Backpackers Hostel in Kampala en later op de dag centrum in gegaan om wat dingen te kopen.
    Vanmorgen een korte wandeling in de buurt gemaakt daarna dus gewerkt aan het verslag en ook nog naar het Uganda Museum geweest. Dat was zeker de moeite waard. Een erg gevarieerde collectie, van allerlei muziekinstrumenten en opgravingen tot informatie over malaria en ontbossing. Het culturele gedeelte was het meest interessante en uitgebreide, maar het was ook goed om wat te zien van de natuurlijke historie.

De rest van de week mijn lessen afgerond en allerlei andere dingen waar ik mee bezig was overgedragen. Is aardig gelukt denk ik, maar ik blijf nog een beetje betrokken op afstand. De manier waarop het eindigde was niet heel leuk, al wordt dat misschien niet duidelijk uit mijn blog-berichten, maar ik heb wel zin om rond te reizen. Mijn blik is gericht op het oosten, dus denk dat ik morgen of overmorgen richting Mbale vertrek. Volgende week misschien wellicht bericht over mijn ervaringen vanuit Kenya.

In ieder geval met gratis wifi een stuk makkelijker om foto's te delen:

Wat ik achter laat

De Grote Moskee in Kampala en zondagsdrukte

Chapatti hoort ook bij het stadsleven

Week 16

Weer lekker verder gegaan met computer en wiskunde lessen de afgelopen week. Dat is vrij dag-vullend en nog steeds leuk om te doen.

Verder speelde er een andere zaak met mijn host-organisaties  Cultural Waves en SOVHEN. Ik wil daar hier niet te veel over kwijt, maar een deel van wat er speelt is dat Cultural Waves mij naar een andere plek over wil plaatsen. Een project in de sloppenwijken van Kampala. Op zich interessant maar er zijn een aantal redenen waarom ik dat toch niet zo zie zitten. Het zit er dus in dat ik eind komende week naar een andere plek ga, maar misschien ga ik vanaf dan rondreizen. Nog een beetje onzeker allemaal en omdat ik de achterliggende redenen hier liever niet kwijt wil is het voor de meeste lezers allemaal een beetje vaag, sorry daar voor. Het is in ieder geval iets waar ik vrij veel mee bezig ben geweest sinds woensdag en wellicht ook een reden dat ik volgende week misschien vanaf een andere plek mijn blog update.

Dan nog wat anders dat samenhangt met het verblijven in een ander land met een andere taal en cultuur. Iemand die hier vaak helpt met het bouwen, Salongo (waarvan geloof ik ook een foto op deze blog staat), kwam vertellen dat een broer van hem is overleden. Ik begreep niet wat hij tegen mij wilde zeggen, vermoedde wel zoiets maar moest eerst iemand anders raadplegen over wat er was. Een andere broer overleed een paar weken geleden. Erg verdrietig, zo stom dat je dan niet goed kan communiceren met zo iemand. Hetzelfde heb ik af en toe met Hajjat, die zorgt voor het eten, moeilijk om goed met haar te communiceren.

Week 15

Het computerlessen geven bleef niet bij zaterdag, maar ging rustig door op zondag, maandag, dinsdag, woensdag en vandaag weer. Verder ook wiskundeles en een beetje engels gegeven, vooral samen met Rogers. De leerlingen varieerden van de eerste klas van de basis school tot een aantal leerlingen van de middelbare school. Gaat best goed tot nu toe en het is fijn om wat bezigheid te hebben.

Ondertussen weer bezig geweest met het "medicine stock systeem". We wilden naar een soort winkel, de Joint Medical Store (JMS) waar de meeste medicatie goedkoper is, maar dan veel in een keer inslaan om te besparen op transport en de kosten die gemaakt worden door af en toe naar lokale apotheken te gaan. De uitdaging was, om dat zo efficiënt mogelijk te doen met het nu beschikbare geld.

We hadden een aardige lijst bij elkaar dus gingen Rogers en ik donderdag naar Kampala. Vroeg opgestaan en vroeg vertrokken, al moesten we even wachten op Byekwaso, de "boda-boda jongen". Begon echter flink te regenen onder weg dus schuilden we in een printshop waar we de maandelijkse rapporten konden kopiëren, maar waar het printen van de "boodschappenlijst" niet werkte. Toen maar in een taxi naar Mpigi gestapt, waar we de rapporten moesten afleveren en daarna door naar Kampala. Moesten dus nog wat lijstjes printen, maar dat kostte ons drie winkels tijd, omdat er problemen waren met usb-sticks.

Uiteindelijk met de lijsten naar de "Velvet pharmacy" die gunstige prijzen heeft. Daar eerst de prijs van de medicijnen gevraagd en toen vergeleken met de prijzen van de "Joint Medical Store" waar we de digitale catalogus van hadden. De dingen die goedkoper waren bij Velvet besteld en gewacht tot het klaar was. Ondertussen joegen een aantal mannetjes voor mijn ogen er rollen tape doorheen. Maakte aardig wat herrie, maar het had allemaal wel wat.

Uitdaging kwam er toen we de twee dozen die we kregen moesten vervoeren naar JMS, daar twee boda-bodas voor gebruikt, maar ik zag al aankomen dat het na JMS nog moeilijker zou worden. Eerst moesten we echter een formulier invullen met alles wat we nodig hadden, kostte even. Die moest vervolgens in de computer worden ingevoerd, dus ondertussen gingen wij maar lunchen, liep immers al tegen 3en. Verder heb ik ook maar even geregeld dat we een formulier kregen om een account aan te maken. Dat maakt het bestellen een stuk makkelijker. Na het invoeren in de computer bleek echter dat een aantal dingen niet op voorraad waren en van anderen was de beschikbare hoeveelheid veranderd, waardoor het veel duurder was om te bestellen. Wij dus weer aan het puzzelen, want het budget was heel krap. Uiteindelijk was het zo laat, dat we nog wel konden bestellen en betalen, maar onze bestelling niet meer konden meenemen.

Kayabwe

Daarom ging ik dus op vrijdag maar terug. Idee was om de rest weer bij Velvet te halen. Moest 's morgens echter eerst nog met Rogers overleggen, over wie van ons zou gaan en over de dingen die we nog zouden kopen. Rogers was pas laat op, dus ik ging pas rond elven weg en was pas rond half drie in Kampala. Besloot dus om eerst naar JMS te gaan, om het risico te ontlopen dat ik daar helemaal niet meer zou komen voor vijven. Ging gelukkig vrij snel, maar het waren één grote doos, twee kleine dozen en twee 5 Liter jerrycans. Niet makkelijk mee te nemen dus, daarom eerst gebeld en toch maar besloten niet naar Velvet te gaan. Moest wel nog de spullen meenemen naar het taxipark. Gelukkig kwam toevallig dezelfde boda-boda rijder die ons gisteren terugbracht naar me toe en natuurlijk kon hij de dozen en mij op zijn boda-boda bevestigen. Iemand was zo vriendelijk om mij te helpen met de dozen het taxipark door te dragen naar de juiste plek, maar wilde daar natuurlijk wel een aardige fooi voor. Taxi's rekenen ook wat meer voor een aantal dozen extra, maar ik kwam in Kayabwe en hoefde nog maar een keer op een boda-boda.

Gelukkig was Andrew in staat om de missende medicijnen mee te nemen uit Masaka. Behalve dan de vitamine B, waarvoor hij vitamine C in de plaats kocht, wat we al hadden gekocht. Naast dit misverstand bleken we ook een fout te hebben gemaakt bij het veranderen van de bestelling bij JMS, waardoor we 250 stuks van het best wel dure medicijn Bentazine penicillin hadden in plaats van 20. Verder valt natuurlijk op transport nog steeds wat te besparen. Nog genoeg te verbeteren dus.

Vandaag dus weer met lesgeven bezig geweest maar ondertussen houdt alles op het Medical Centre me bezig, valt nog een hoop te leren en te verbeteren.

Week 14

Uganda heeft geen nieuwe koning en de tweede wereldoorlog wordt hier ook niet herdacht. Wat dat betreft zal de sfeer wel wat anders zijn dan in Nederland (om over het weer nog maar te zwijgen, al begreep ik dat het eindelijk lente begint te worden in Nederland en is het aardig aan het regenen geweest de afgelopen week mag ik niet klagen). Ben met die dingen daarom niet zo bezig, maar krijg er wel een beetje wat van mee. Straks ook nog maar mijn gedachten naar de 4 mei herdenking laten gaan, dat zal wel zijn voor ik dit op mijn blog zet, dat doe ik misschien pas morgen. Mijn gedachten zullen dan waarschijnlijk ook naar de genocide in Rwanda gaan, waar ik een paar weken geleden aardig wat over geleerd heb.

Verder veel computerwerk gedaan deze week. Artikelen lezen en zoeken en organisaties zoeken en e-mailen. Tegelijkertijd wat dingen gedaan in het Medical Centre, waarvan het belangrijkste is het Bevooradingssysteem van de medicijnen doornemen om zo efficiënt mogelijk in te slaan. Op het Medical Center was het trouwens erg rustig. Moses is net terug van een workshop van het district die bijna een week duurde en Annet is ook na een week terug van een visite aan haar zus die in het ziekenhuis ligt. Jeremiah is ook weg geweest. Gelukkig waren er ook niet veel patiënten, dus kon de verpleegster Alex ze aardig opvangen, met af en toe de hulp van Rogers en Andrew die hier een paar dagen was.

De werkzaamheden aan de Maternity Ward gingen echter gestaag door en woensdagavond zat het dak er op! De foto's geven hopelijk een goede indruk al is er nog geen foto van het hele dak. Inmiddels zijn de arbeiders ergens anders maar maandag komen ze terug om verder te werken.

Verder ben ik trouwens naar de kapper geweest op dinsdag. Werd tijd vond ik. Het gebruik van scharen kende de kapper echter niet. Was ik al bang voor. De tondeuse dus. Misschien is het niet zo lang gebleven als ik aangaf dat ik wilde, maar hij heeft het vrij aardig gedaan.Het is kort, maar niet te kort, kan weer even vooruit. 

Op woensdag ben ik het dorp Bukibira, waar het Medical Centre deel van uit maakt, in geweest om ontworming-tabletten en vitamine A uit te delen. Daarbij ook de basisschool in het dorp bezocht. 's Middags zou ik toen wat activiteiten met wat kinderen uit de buurt doen, waaronder een speurtocht die ik had voorbereid. Was echter niet goed afgesproken dus de speurtocht ging niet door, maar ik heb wel wat andere activiteiten kunnen doen met een volleybal en wat kinderen, waaronder stand in de mand.

Vanmorgen (zaterdag) computerles gaan geven aan een jongen en een meisje, morgen verder met meer kinderen. En vanmiddag kwam Kinley voor het laatst langs met de nicht waar ze de afgelopen dagen mee heeft rondgereisd.